هم رکاب
کوله امو انداختم پشتم
کلاه سویشترمو رو سرم کشیدم
هندزفری هامو گذاشتم تو گوشم .،،
مکثی کردمو یکی از هندزفری هارو از گوشم در آوردم ....
یاد حرفش افتادم ...
گفت قول بده هیچوقت حین دوچرخه سواری دوتا گوشت هندزفری نداشته باشه تا صدای ماشینا و موتورایی که پشتت میانو بشنوی ....
قول داده بودم بهش...
و شروع کردم به رکاب زدن ....
نسیم خنکی صورتمو نوازش میکنه
با هر رکابی که میزنم رها میشم از تمام تعلقات دنیا ....
قرارمون سر همون جاده ی همیشگیه ....
پنج دقیقه دیگه مونده بهش برسم
میدونم الان از دوچرخه اش پیاده شده و داره آسمونو نگاه میکنه ...
بله درست حدس زدم . لبخند .
اون یکی هندزفری رو هم از گوشم در میارم چون
صدای اون قشنگ ترین وتنها صدایی که دوست دارم بشنوم ....
مسیر آغاز میشود ...
مقصد کجاست ؟
ته خوشبختی . لبخند
+ نوشته شده در دوشنبه چهاردهم مهر ۱۳۹۹ ساعت 0:0 توسط M@RY@M
|
شتاب نکنید،