المپیک
بازی های المپیک همیشه برام جالبه
بعضی هاشون نیم ساعته تموم میشه و نتیجه مشخص میشه اما جالبیش اینجاست که چی پشت این نیم ساعت بوده .....
امروز مسابقه ی جواد فروغی خیلی بهم چسبید چون تو سن ۴۱ سالگی به سمت رویاش رفت ...
پرستاره و مسن ترین فرد کاروان المپیک ایران بود ، برای اولین بار وارد مسابقات المپیک شده بود ۳۱ سالگی تو بیمارستان متوجه شده بود که تو این رشته استعداد داره و ۴۱ سالگی نتیجه اش رو دید ...
چقدر زیباست آدم تو هر سنی که هست دست از رویاهاش برنداره ...لبخند .
یکی از مسابقه هایی که خیلی مشتاق دیدنش هستم، مسابقه ی بدمینتون ثریا آقایی... اولیندختری که برای اولین بار تو رشته ی بدمینتتون از ایران به المپیک راه پیدا کرده .....
عاشق این رشته ام ... و میتونم درک کنم چه سختی هایی رو طی کرده تا به اینجا برسه ... امیدوارم بترکونی دختر . لبخند
پی نوشت :
یک عزیزی برام کامنت گذاشته چرا تازگیا دیگه از عشق نمینویسی ؟متنات احساسی نیست؟
خودمم تو این مورد نگران خودم هستم.شبا شعر میخونم که تاثیر خوبی روم داشته باشه و حسمو زنده نگه داره اما واقعیتش اینه احساس میکنم قلبم درد میکنه و سنگ شده ....امیدوارم که دوباره درست بشه و بتونم بنویسم ...
شتاب نکنید،