میگه مریم 

هرچی آدمای بیشتری رو  میبینم  

 دلم  براش بیشتر تنگ میشه ...

هرچی  لودگی  و  سبکی  آدما رو میبینم 

دلم برای  متانت و  صبوریش همراه با شیطنتای به موقع اش بیشتر تنگ میشه 

هرچی  عشق های پوچ ، پوشالیو  سرشار از هوس  رو می بینم 

دلم برای شعر های نابش،  انتظارو صبوریش  و   عشق واقعیش  بیشتر تنگ میشه 

 

هرچی  آدمای سطحی رو میبینم  دلم برای  شخصیت  عمیقش که حاصل ساعت ها مطالعه  و  تجربه بود بیشتر تنگ میشه ...

 

انگار هرچی  بیشتر زمینو میبینم  دلم بیشتر برای آسمون تنگ میشه 

 

لبخند

تو برام بنویس 

تا حالا شده  با دیدن آدمای دیگه دلت بیشتر  براش  تنگ بشه ؟ 

چی داره تو وجودش  که   آدمای  دیگه نمیتونن  جاشو بگیرن ؟