میگه به نظرت سرانجام ما بدون یه سری آدما میتونیم زندگی کنیم؟
میگه نزدیک بودن های دور غمگینه....
میگه فهمیدی چی میگم ؟
نگاش میکنم
هرچیه تو قلبشه ...
حرفاشو قورت داده ....
میگم خسته شدی؟
میگه میخوام ذهنمو قلبم پاک بشه
خدایا پاک کن از قلبش چیزی که برای اون نیست را ...
همینقدر ابهام
بماند به یادگار از یک شب مه آلود که شروع تغییر او بود
میگه هروقت بارون میاد ، حدس میزنم که مینویسی
_ درست حدس میزنی .... تو بارون حالم خوبه ....
میگم اصلا بعضی وقتا که هوا اینجور میشه باید پتوتو بندازی رو سرتو یه بغل داشته باشی که بغلتی توشو تا صبح همونجا بمونی
یا اینکه یکی باشه که ؛ صفحه اشو تو واتساپ باز کنی ،
is typing بزنی ؛ آخه بارووونو ، آخه مه ووو ،
آخه رعدو برقوووو
و اون یه چی بگه که مطمئن بشی دقیقا آدرسو درست اومدی...
میگه خب حالا ما که هیچکدومو نداریم چیکار کنیم ؟
میگم شیرجه بزن زیر پتوتو صدای بارونو گوش بده و با لذت بخواب ....
میگه تو چیکار میکنی؟
من ، پادکست گوش میدم ....
شادی اخلاق می آورد .... پادکستو stop میکنم
به جمله ای که گفته شد فکر میکنم ، جمله ی امشبم را پیدا کردم .
هندزفری را از گوشم در می آورم ، این جمله ایست که خیلی باید به آن فکر کرد ... قشنگ است ... شادی اخلاق می آورد
میگه همین کارارو میکنی پادکستاتو دیر به پایان میرسانی ... بعد میخنده .
میگم یه سری حرفارو باید مزه مزه کرد ....
چشمانم خواب می طلبد ، خواب با طعم باران چه شود...
فعلا تا همینجا ...
کوله امو انداختم پشتم
کلاه سویشترمو رو سرم کشیدم
هندزفری هامو گذاشتم تو گوشم .،،
مکثی کردمو یکی از هندزفری هارو از گوشم در آوردم ....
یاد حرفش افتادم ...
گفت قول بده هیچوقت حین دوچرخه سواری دوتا گوشت هندزفری نداشته باشه تا صدای ماشینا و موتورایی که پشتت میانو بشنوی ....
قول داده بودم بهش...
و شروع کردم به رکاب زدن ....
نسیم خنکی صورتمو نوازش میکنه
با هر رکابی که میزنم رها میشم از تمام تعلقات دنیا ....
قرارمون سر همون جاده ی همیشگیه ....
پنج دقیقه دیگه مونده بهش برسم
میدونم الان از دوچرخه اش پیاده شده و داره آسمونو نگاه میکنه ...
بله درست حدس زدم . لبخند .
اون یکی هندزفری رو هم از گوشم در میارم چون
صدای اون قشنگ ترین وتنها صدایی که دوست دارم بشنوم ....
مسیر آغاز میشود ...
مقصد کجاست ؟
ته خوشبختی . لبخند
شتاب نکنید،